Sportclubs in nood: waar een wil is, is een weg?

Leo Aquina

Aan het eind van het jaar maakt iedereen de balans op, ook sportverenigingen. Er wordt gewonnen en verloren, de sportredacties hebben het er maar druk mee. Maar het gaat lang niet altijd over sport. Regelmatig kwamen we ook het afgelopen jaar koppen tegen als: ‘Denekampse volleybalclub staat water aan de lippen’, of: ‘Toekomst VVA'71 hangt aan zijden draadje’, en:  ‘Failliet Baarnse schaatsclub dreigt’. SportclubNL maakte een rondje langs een aantal clubs die in de afgelopen maanden in zwaar weer kwamen. Hoe gaan zij straks het nieuwe jaar in? Halen ze dat wel?

IJsvereniging Baarn kijkt positief naar toekomst

“Wij kijken weer positief naar de toekomst”, zegt voorzitter Jan Koops van de Stichting Baarnse IJsbanen (SBIJ). Makkelijk had zijn club het in 2015 echter niet. “In overleg met de gemeente hebben wij een gebouw overgenomen. Het was onze bedoeling om dat, naast onze bestaande activiteiten, te verhuren voor bijvoorbeeld vergaderingen, trainingsdagen voor bedrijven, feestjes, noem maar op”, aldus Koops. “Toen we in januari begonnen met de vergunningaanvraag, stuitten we op veel weerstand in het college, terwijl er onder het vorige college toezeggingen waren gedaan. Dat heeft lang geduurd. Wij zijn een vrijwilligersorganisatie die te maken kreeg met onwelwillende ambtenaren.”

Ondertussen zat de Stichting Baarnse IJsbanen wel met de kosten voor het nieuwe gebouw, terwijl er geen inkomsten uit voortkwamen. Dat zou uiteindelijk leiden tot niet-betaalde rekeningen en zelfs een dreigend faillissement. “Uiteindelijk zijn we er met de gemeente uitgekomen. De gemeente heeft ons de huur van het terrein over 2015 kwijtgescholden. De vergunningen zijn nu rond en we kunnen ons gebouw in 2016 multifunctioneel gaan gebruiken. Er komen bijvoorbeeld yogalessen en het gebouw wordt gebruikt door de volksuniversiteit. Op die manier generen wij inkomsten en is het voortbestaan van de Stichting Baarnse IJsbanen gegarandeerd.”

Te lang niet opgelet

Ook volleybalclub DeVoKo werd afgelopen jaar in zijn voortbestaan bedreigd. “Sportief gaat het hartstikke goed”, zegt secretaris Leo Blokhuis, maar we hebben een financieel probleem. De club is met 350 leden een belangrijke pijler in de Denekampse sportwereld. “Als DeVoKo verdwijnt, is dat een grote klap”, aldus Blokhuis. Zover is het echter nog niet. Er dreigt een tekort van €10.000 en dat is een kleine 10 procent op de totale begroting. “We hebben te lang onvoldoende oog gehad voor de financiën”, zegt de secretaris. “De oude penningmeester hield ermee op en er was nog geen nieuwe, dus de oude is een tijdje doorgegaan. De nieuwe penningmeester is daardoor minder goed ingewerkt dan had gemoeten. In alle geledingen is te weinig aandacht geweest voor het geld.”

Toch verwacht Blokhuis niet dat dit het einde van de vereniging is: “In januari moet er een nieuwe begroting rond zijn, waarmee we de toekomst in kunnen. We kijken naar allerlei manieren om meer geld te genereren, zoals contributieverhoging. Maar er is de afgelopen jaren ook te weinig energie gestoken in sponsoring. Daarnaast moeten alle commissies afzonderlijk een goede begroting opstellen, waardoor we meer controle krijgen over de uitgaven en we moeten ook kritisch kijken naar het aantal uren zaalhuur, want dat is een van onze grootste kostenposten.” 

Niet aan keukentafel

DeVoKo durft voorzichtig optimistisch naar de toekomst te kijken. Bij voetbalclub VVA'71 uit Achterberg zijn ze nog niet zover. Er is surséance van betaling aangevraagd en achter de schermen wordt hard gewerkt aan een doorstart. De club kan echter niet zeggen wat de slagingskansen daarvan zijn. Het voorbeeld van DeVoKo maakt in ieder geval duidelijk dat de financiën van een vereniging niet op een achternamiddag  aan de keukentafel geregeld kunnen worden. “Onze penningmeester heeft ook al aangegeven dat hij niet langer alleen verantwoordelijk wil zijn voor de grote bedragen, dus daar maken we een gezamenlijke verantwoordelijkheid van”, aldus Blokhuis.

Verantwoordelijkheid voor de club

Niet alleen financiële perikelen kunnen het voortbestaan van verenigingen in gevaar brengen. De continuïteit is vaak afhankelijk van mensen en die moeten er wel zijn. Turnvereniging Unitas in Doorn dreigde ermee op te houden omdat de club geen nieuwe voorzitter kon vinden. Op een Algemene Ledenvergadering eind oktober was slechts één van de ruim honderd leden aanwezig. Als er niet binnen dertig dagen een kandidaat werd gevonden om het voorzitterschap over te nemen, betekende dat het einde van de 70-jaar oude club. “Iedereen heeft het druk. Dat ontslaat je niet van de verantwoordelijkheid je in te zetten voor je club.” Zo stelde scheidend voorzitter Annemieke van Veen in de lokale media. Haar noodkreet vond gehoor en op 19 november werd Ellis Schuurman de nieuwe praeses.

Schaalvergroting

Voor Tennisvereniging Wiek’nslag in het Drenthse Elim was er in 2015 geen redden meer aan. Tien jaar geleden was het nog een bloeiende club met ruim honderd leden, maar afgelopen jaar waren er daar nog maar twintig van over. Dat bleek onvoldoende om de vereniging financieel gezond te blijven draaien en het bestuur vroeg faillissement aan. Heel triest. Of toch niet? “Ik denk niet dat de leden er wakker van liggen”, aldus een van de oud-bestuursleden. “Zij hebben weinig betrokkenheid getoond in het proces. In Hoogeveen zijn eigenlijk te veel tennisbanen voor te weinig spelers. Dat gaat ten koste van de kleinere clubs in de dorpjes eromheen.”

Als we de balans opmaken, blijkt dat sportverenigingen taai zijn. De voorbeelden uit Denekamp en Baarn en Doorn bewijzen dat er veel mogelijk is als mensen bereid zijn hun schouders ergens onder te zetten. Waar een wil is, is een weg, aldus het bekende spreekwoord. Het lijkt op te gaan voor veel sportclubs in nood.